Założyciel Zgromadzenia Księży Marianów bł. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński pisał, że "przejawem najwyższej miłości jest wypraszanie u Boga wolności duszom, które znajdują się w płomieniach czyśćcowych, albo też niesienie im pomocy jałmużnami czy też różnymi innymi sposobami. Bezbożnym i nierozumnym jest ten, kto nie wzrusza się ich mękami i nie niesie pomocy cierpiącym, choć może to robić". Modląc się bowiem za zmarłych spełniamy uczynek miłosierdzia - pomagamy duszom w czyśćcu cierpiącym, które dostąpią miłosierdzia Bożego i ujrzą chwałę nieba. Przez to pomagamy samym sobie, bo dusze, którym wymodlimy niebo, spłacać będą dług wdzięczności, wstawiając się za nami u Boga.

Nieuchronność śmierci budzi naturalny lęk, przed którym człowiek stara się bronić. Jednak śmierć i zmartwychwstanie Jezusa jest perspektywą, która nadaje temu faktowi inny wymiar. Dzięki Chrystusowi śmierć chrześcijańska ma sens pozytywny. "Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk" (Flp 1,21). Tryumf Jezusa nad śmiercią sprawi, że Jego śmierć jest „śmiercią śmierci" i rozpoczyna zupełnie nowy etap w historii ludzkości. Chrześcijanin, który łączy własną śmierć ze śmiercią Jezusa, widzi śmierć jako przejście do Niego i jako wejście do życia wiecznego.

Założyciel Zgromadzenia Księży Marianów bł. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński pisał, że "przejawem najwyższej miłości jest wypraszanie u Boga wolności duszom, które znajdują się w płomieniach czyśćcowych, albo też niesienie im pomocy jałmużnami czy też różnymi innymi sposobami. Bezbożnym i nierozumnym jest ten, kto nie wzrusza się ich mękami i nie niesie pomocy cierpiącym, choć może to robić". Modląc się bowiem za zmarłych spełniamy uczynek miłosierdzia - pomagamy duszom w czyśćcu cierpiącym, które dostąpią miłosierdzia Bożego i ujrzą chwałę nieba. Przez to pomagamy samym sobie, bo dusze, którym wymodlimy niebo, spłacać będą dług wdzięczności, wstawiając się za nami u Boga.

Nieuchronność śmierci budzi naturalny lęk, przed którym człowiek stara się bronić. Jednak śmierć i zmartwychwstanie Jezusa jest perspektywą, która nadaje temu faktowi inny wymiar. Dzięki Chrystusowi śmierć chrześcijańska ma sens pozytywny. "Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk" (Flp 1,21). Tryumf Jezusa nad śmiercią sprawi, że Jego śmierć jest „śmiercią śmierci" i rozpoczyna zupełnie nowy etap w historii ludzkości. Chrześcijanin, który łączy własną śmierć ze śmiercią Jezusa, widzi śmierć jako przejście do Niego i jako wejście do życia wiecznego.

Założyciel Zgromadzenia Księży Marianów bł. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński pisał, że "przejawem najwyższej miłości jest wypraszanie u Boga wolności duszom, które znajdują się w płomieniach czyśćcowych, albo też niesienie im pomocy jałmużnami czy też różnymi innymi sposobami. Bezbożnym i nierozumnym jest ten, kto nie wzrusza się ich mękami i nie niesie pomocy cierpiącym, choć może to robić". Modląc się bowiem za zmarłych spełniamy uczynek miłosierdzia - pomagamy duszom w czyśćcu cierpiącym, które dostąpią miłosierdzia Bożego i ujrzą chwałę nieba. Przez to pomagamy samym sobie, bo dusze, którym wymodlimy niebo, spłacać będą dług wdzięczności, wstawiając się za nami u Boga.

Nieuchronność śmierci budzi naturalny lęk, przed którym człowiek stara się bronić. Jednak śmierć i zmartwychwstanie Jezusa jest perspektywą, która nadaje temu faktowi inny wymiar. Dzięki Chrystusowi śmierć chrześcijańska ma sens pozytywny. "Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk" (Flp 1,21). Tryumf Jezusa nad śmiercią sprawi, że Jego śmierć jest „śmiercią śmierci" i rozpoczyna zupełnie nowy etap w historii ludzkości. Chrześcijanin, który łączy własną śmierć ze śmiercią Jezusa, widzi śmierć jako przejście do Niego i jako wejście do życia wiecznego.

Założyciel Zgromadzenia Księży Marianów bł. o. Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński pisał, że "przejawem najwyższej miłości jest wypraszanie u Boga wolności duszom, które znajdują się w płomieniach czyśćcowych, albo też niesienie im pomocy jałmużnami czy też różnymi innymi sposobami. Bezbożnym i nierozumnym jest ten, kto nie wzrusza się ich mękami i nie niesie pomocy cierpiącym, choć może to robić". Modląc się bowiem za zmarłych spełniamy uczynek miłosierdzia - pomagamy duszom w czyśćcu cierpiącym, które dostąpią miłosierdzia Bożego i ujrzą chwałę nieba. Przez to pomagamy samym sobie, bo dusze, którym wymodlimy niebo, spłacać będą dług wdzięczności, wstawiając się za nami u Boga.

Nieuchronność śmierci budzi naturalny lęk, przed którym człowiek stara się bronić. Jednak śmierć i zmartwychwstanie Jezusa jest perspektywą, która nadaje temu faktowi inny wymiar. Dzięki Chrystusowi śmierć chrześcijańska ma sens pozytywny. "Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk" (Flp 1,21). Tryumf Jezusa nad śmiercią sprawi, że Jego śmierć jest „śmiercią śmierci" i rozpoczyna zupełnie nowy etap w historii ludzkości. Chrześcijanin, który łączy własną śmierć ze śmiercią Jezusa, widzi śmierć jako przejście do Niego i jako wejście do życia wiecznego.