Liczby (nie)kłamią

Szczególnie dużo ostatnio mówiło się i pisało (także w mediach ogólnopolskich) o Lublinie i Lubelszczyźnie. Nasz region jest ponoć najdynamiczniej rozwijający się, a w Lublinie mamy niemal raj do inwestowania.
Na ziemię sprowadzają nas dopiero dane o średniej pensji w regionach, czy bezrobociu.
Jak informuje dziś „Gazeta Wyborcza” w trzecim kwartale ubiegłego roku najwięcej osób bez pracy było w wieku 15-34 lata. Jak się okazuje, w tym smutnym rankingu bryluje Lubelszczyzna, gdzie takich bezrobotnych jest 57 procent (dla porównania najniższy wskaźnik odnotowano w województwie dolnośląskim – 45 proc.).
Nie będę w tym miejscu rozwodził się na temat dość oczywisty, że liczby te zatrważają, że nie wykorzystujemy potencjału młodych, itp.
Zastanawiam się na tym, na ile publikowane niemal każdego dnia liczby w różnych zestawieniach, rankingach, sondażach, analizach i sprawozdaniach oddają rzeczywistość. Bo gdyby im wierzyć, raz trzeba byłoby cieszyć się i skakać z radości, a po chwili popaść w depresję. Czy prawda leży po środku? Czy może liczby to tylko statystyka, która nie odzwierciedla stanu faktycznego? A może, któryś ze wskaźników jest bardziej miarodajny i w związku z tym trzeba jeszcze stworzyć ranking wiarygodności rankingów?
Nie znam odpowiedzi na te pytania. Ale bywam czasem w innych regionach. Znam dość dobrze kilka miast podobnej wielkości co Lublin. Śledzę jak rozwijają się polskie metropolie. I mogę to wszystko porównać, zestawić, przyłożyć do Lublina. Tylko dalej nie wiem, czy moja subiektywna miarka wskazuje prawdę o moim mieście.
Tomasz Nieśpiał